Kierunki pracy 2027

KIERUNKI PRACY

AKCJI KATOLICKIEJ W POLSCE

na rok 2026/2027

„Parafia sercem i misją Akcji Katolickiej” PROGRAM DUSZPASTERSKI W POLSCE

Motto dla programu duszpasterskiego na rok 2026/2027 brzmi „Parafia wspólnotą misyjną”. Celem programu jest odnowa naszego myślenia o parafii. Nie można w niej widzieć tylko jednostki administracyjnej, jest ona bowiem wspólnotą Kościoła w określonym miejscu. Parafia – w swej istocie – jest wspólnotą, dlatego ma się coraz bardziej nią stawać poprzez nasze ewangelizacyjne zaangażowanie. Wynika z tego także i to, że ma ona być także wspólnotą misyjną.

Wobec powyższego jawi się przed nami perspektywa zapewnienia sobie i innym bogatego doświadczenia wspólnoty wiary w konkretnych przestrzeniach życia parafialnego.

1.    Słuchanie słowa Bożego

Wiara rodzi się ze słuchania. Tym co się słyszy jest słowo Boga. Największą sztuką jest słuchanie Boga. To z niego rodzi się zdolność słuchania także siebie i innych. Pamiętamy Jezusowe napomnienie: „Pierwsze jest SŁUCHAJ! Pan Bóg nasz, Pan jest jeden. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą…”. Takie słuchanie domaga się zapominania o sobie i przekraczania siebie.

2.    Inicjacja chrześcijańska i liturgia

Inicjacja chrześcijańska rozumiana jest jako proces wprowadzania nowej osoby do wspólnoty Kościoła; wprowadzenie w życie z Bogiem, na który składają się trzy powiązane ze sobą sakramenty: chrzest, bierzmowanie i Eucharystia. Dla członków Akcji Katolickiej jest to przynaglenie, aby nieustannie podejmować próby „przyprowadzania” coraz nowych członków tego stowarzyszenia.

3.    Dialog i synodalne zarządzenie

Jest to koncepcja prowadzenia wspólnoty Kościoła lokalnego, która opiera się na współodpowiedzialności, słuchaniu i zaangażowaniu zarówno duchownych, jak i świeckich, a nie wyłącznie na jednoosobowej, odgórnej władzy proboszcza.

4.    Budzenie powołań do służby w Kościele

Chodzi o proces wspierania wiernych w odkrywaniu ich indywidualnej drogi życiowej i religijnej, obejmujący zarówno powołania do kapłaństwa i życia zakonnego, jak i do różnorodnych posług świeckich (np. katechetów, animatorów, liderów wspólnot czy nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii…).

5.    Diakonia wobec ubogich

Jest to fundamentalny wymiar misji Kościoła, oznaczający czynną miłość bliźniego (caritas) oraz zorganizowaną służbę na rzecz osób potrzebujących, wykluczonych i marginalizowanych.

 

ZADANIA CZŁONKÓW AKCJI KATOLICKIEJ

Wdrożenie wskazań musi uwzględniać różne konteksty, skalę potrzeb oraz możliwości w parafialnej wspólnocie:

  • Podejmowanie refleksji i dialogu wokół soborowej wizji parafii – promocja i formacja drogi do wspólnoty, budowanie relacji i doświadczenie wspólnoty z pozostającymi „z dala”, ewangelizacja kultury
  • Organizowanie przestrzeni spotkania, dialogu i wspólnej formacji duchownych i świeckich w celu budowania wzajemnego szacunku, uznania kompetencji i budzenia współodpowiedzialności za rozwój duchowy i misję Kościoła
  • Zaangażowanie i troska o piękno celebracji liturgicznych – udział w zespołach odpowiedzialnych za liturgię oraz stałą formację liturgiczną
  • Udział w tworzeniu i rozwoju zespołów charytatywnych
  • Odważne włączanie się w tworzenie i działalność Rad Duszpasterskich oraz Rad Ekonomicznych
  • Wzmacnianie systemu ochrony dzieci i młodzieży poprzez współpracę z delegatami ds. ochrony małoletnich

Zakończenie

Coraz częściej upominamy się o tzw. nawrócenie pastoralne. Oznacza ono głęboką zmianę mentalności, struktur i metod działania Kościoła, polegającą na przejściu od duszpasterstwa zachowawczego (skupionego na administrowaniu i utrzymywaniu tradycji) do duszpasterstwa stricte misyjnego i ewangelizacyjnego. Akcja Katolicka w Polsce może mieć w tym procesie swój duży wkład.

Kiedy mówimy o otwartości parafii mamy na myśli różne jej formy. Przede wszystkim nie może we wspólnocie parafialnej brakować otwarcia na każdego człowieka, który zamieszkuje w obszarze jej urzeczywistniania się. Chodzi o każdego człowieka: tego, który jeszcze nie poznał Chrystusa i Jego Ewangelii, o człowieka ochrzczonego, który się zagubił w swojej wierze, zraził się do Kościoła, czy do duchowieństwa. Chodzi o człowieka poranionego i zagubionego w dzisiejszym społeczeństwie, człowieka w potrzebie, także wykluczonego, żyjącego w biedzie materialnej i duchowej.

Kształtowanie parafialnej wspólnoty musi iść w parze z rozwojem w niej stałej formacji i odkrywaniu tożsamości chrześcijańskiej. U jej podstaw jest wszczepienie w Chrystusa, uznanie w Nim Pana i trwałe z Nim zjednoczenie, czyli życie w stanie łaski uświęcającej. Bez tego nie ma możliwości udziału w świętym Kościele Boga.

Równocześnie trzeba, by każdy w jedności ze wspólnotą wyznawał wiarę apostolską. Nie może być bowiem zerwania więzi z apostolskim początkiem i fundamentem. To prowadzi do najczęściej schizmy czego jesteśmy świadkami w ostatnim czasie. Dlatego tak ważne jest nasze zaangażowanie w parafii, posługa słowa Bożego, udzielane sakramenty oraz wielorakie formy formacji i rozwoju wiary Kościoła, który jest jeden, święty, powszechny (katolicki) i apostolski.